AUTOR:Fina Casalderrey.
TÍTULO:Dúas bágoas por Máquina.
ILUSTRADOR:Víctor Rivas.
EDITORIAL:Xerais.
ANO:1992-2005-2006-2007-2008.
PERSONAXES:Máquina,a avoa,Xusta, Moncho,nai,pai,avó,mestra, mestre.
ESPAZOS:Casa de Xusta,rúa,colexio de Xusta e Moncho.
TEMPO:PRESENTE E PASADO.
RESUMO:Xusta é unha nena que polo seu cumpreanos regálanlle un can, este desaparece. Polo seu próximo cumpreanos, regálanlle outro can,ambos chámanse igual:Máquina.
O seu pai había abandoado a Máquina 1 e pensaba facelo con Máquina 2 se non fose porque servía para cazar.Un día Máquina 1 aparece e queda con ambos cans.
domingo, 13 de junio de 2010
ROMEO E XULIETA.
AUTOR:William Shakespeare.
TÍTULO:Romeo e Xulieta.
ILUSTARCIÓNS:----------.
ANO:1993.
COLECCIÓN:-------.
EDITORIAL:Espasa.
PERSONAXES:Romeo,Xulieta,Ama,Señor Capuleto,Señora Capuleto,Paris.
TEMPO:1ªPERSOA.
ESPAZOS:Casa dos Capuleto.
RESUMO:En Verona dúas familias están enfrentadas entre si,na familia dos Capuleto Xulieta, enamorase de Romeo a familia de Romeo nin a de Xulieta, non o permiten. O cura dalle unha bebedaxe a Xulieta para que pareza que estea morta par anon casar con Paris,no momento en que o bebe, chega Romeo que o mirala así pensa que esta morta, e como sen ela non é capaz de vivir colle veleno e mátase,o despertar Xulieta, mira o bote o lado de Romeo ela tamén bebe e xuntos morreron.
TÍTULO:Romeo e Xulieta.
ILUSTARCIÓNS:----------.
ANO:1993.
COLECCIÓN:-------.
EDITORIAL:Espasa.
PERSONAXES:Romeo,Xulieta,Ama,Señor Capuleto,Señora Capuleto,Paris.
TEMPO:1ªPERSOA.
ESPAZOS:Casa dos Capuleto.
RESUMO:En Verona dúas familias están enfrentadas entre si,na familia dos Capuleto Xulieta, enamorase de Romeo a familia de Romeo nin a de Xulieta, non o permiten. O cura dalle unha bebedaxe a Xulieta para que pareza que estea morta par anon casar con Paris,no momento en que o bebe, chega Romeo que o mirala así pensa que esta morta, e como sen ela non é capaz de vivir colle veleno e mátase,o despertar Xulieta, mira o bote o lado de Romeo ela tamén bebe e xuntos morreron.
FICHA DO LIBRO:MEMORIAS DE IDHÚN
AUTOR:Laura Gallego García.
TÍTULO:Memorias de Idhún.
ILUSTRACIONS:---.
ANO:2004-2009.
COLECCIÓN:----.
EDITORIAL:SM.
PERSONAXES:Jake,home da bata,nai, pai,can.
TEMPO:2ªPERSOA.
ESPAZOS:Granxa.
RESUMO:Jake chega de noite a súa granxa,o seu can non ven como de costume,entra an súa casa e se encontra co seu pai morto,despois encontra no pasillo do piso darriba a súa nai morta o lado dun home cunha bata,ambos quedan inmovilizados. Non pode chamar a policía, nin a unha ambulancia, está sne línea, esta compretamente so.
TÍTULO:Memorias de Idhún.
ILUSTRACIONS:---.
ANO:2004-2009.
COLECCIÓN:----.
EDITORIAL:SM.
PERSONAXES:Jake,home da bata,nai, pai,can.
TEMPO:2ªPERSOA.
ESPAZOS:Granxa.
RESUMO:Jake chega de noite a súa granxa,o seu can non ven como de costume,entra an súa casa e se encontra co seu pai morto,despois encontra no pasillo do piso darriba a súa nai morta o lado dun home cunha bata,ambos quedan inmovilizados. Non pode chamar a policía, nin a unha ambulancia, está sne línea, esta compretamente so.
VAMOS BEBENDO
- Teño tres pitas brancas
E un galo negro,
Que han de poñer bos ovos,
Andando o tempo.
I hei de vendelos caros,
Polo Xaneiro;
I hei de xunta-los cartos
Para un mantelo;
I heino de levar posto
No casamento;
I hei...
- Pos mira, Marica,
Vai por un neto
Que antramentas non quitas
Eses cerellos,
I as pitas van medrando
Co galo negro,
Para poñelos ovos,
E todo aquelo
Do xaneiro, dos cartos
I o casamento
Miña prenda da ialma,
¡Vamos bebendo!
E un galo negro,
Que han de poñer bos ovos,
Andando o tempo.
I hei de vendelos caros,
Polo Xaneiro;
I hei de xunta-los cartos
Para un mantelo;
I heino de levar posto
No casamento;
I hei...
- Pos mira, Marica,
Vai por un neto
Que antramentas non quitas
Eses cerellos,
I as pitas van medrando
Co galo negro,
Para poñelos ovos,
E todo aquelo
Do xaneiro, dos cartos
I o casamento
Miña prenda da ialma,
¡Vamos bebendo!
A XUSTIXA POLA MAN.
Aqués que tén fama de honrados na vila,
Roubáronme tanta brancura que eu tiña;
Botáronme estrume nas galas dun día,
A roupa decote puxéronma en tiras.
Nin pedra deixaron, en donde eu vivira;
Sin lar,sin abrigo,morei nas curtiñas;
Ó raso cas lebres dormín nas campías;
Meus fillos...¡meus anxos...!,que tanto eu quería,
¡Morreron, morreron, ca fame que tiñan!
Quedei deshonrada, mucáronme a vida,
Fixéronme un leito de toxos e silvas;
I en tanto, os raposos de sangre maldita
Tranquilos nun leito de rosas dormían.
-Salvádeme¡ou,xueces!,berrei...,¡tolería!
De min se mofaron, vendeume a xustiza.
-Bon Dios, axudaime,berrei,berrei inda...
Tan alto que estaba, bon Dios non me oíra.
Entonces cal loba doente ou ferida,
Dun salto con rabia pillei a fouciña,
Rondei pasesiño...¡Ne-as herbas sentía!
I a lúa escondíase, y a fera dormía
Cos seus compañeiros en cama mullida.
Mireinos con calma, i as mans estendidas,
Dun golpe, ¡dun soio!, deixeinos sen vida.
I ó lado, contenta, senteime das vítimas,
Tranquila, esperando pola alba do día.
I entonces... entonces, cumpreuse a xusticia:
Eu, neles; i as leises, na man que os ferira.
Roubáronme tanta brancura que eu tiña;
Botáronme estrume nas galas dun día,
A roupa decote puxéronma en tiras.
Nin pedra deixaron, en donde eu vivira;
Sin lar,sin abrigo,morei nas curtiñas;
Ó raso cas lebres dormín nas campías;
Meus fillos...¡meus anxos...!,que tanto eu quería,
¡Morreron, morreron, ca fame que tiñan!
Quedei deshonrada, mucáronme a vida,
Fixéronme un leito de toxos e silvas;
I en tanto, os raposos de sangre maldita
Tranquilos nun leito de rosas dormían.
-Salvádeme¡ou,xueces!,berrei...,¡tolería!
De min se mofaron, vendeume a xustiza.
-Bon Dios, axudaime,berrei,berrei inda...
Tan alto que estaba, bon Dios non me oíra.
Entonces cal loba doente ou ferida,
Dun salto con rabia pillei a fouciña,
Rondei pasesiño...¡Ne-as herbas sentía!
I a lúa escondíase, y a fera dormía
Cos seus compañeiros en cama mullida.
Mireinos con calma, i as mans estendidas,
Dun golpe, ¡dun soio!, deixeinos sen vida.
I ó lado, contenta, senteime das vítimas,
Tranquila, esperando pola alba do día.
I entonces... entonces, cumpreuse a xusticia:
Eu, neles; i as leises, na man que os ferira.
sábado, 12 de junio de 2010
A ELEGANCIA DO OURIZO.
Era unha vez un ourizo, o ourizo máis elegante de Fondo de Bosque.Fonde de Bosque queda moi lonxe da civilizacion, máis lonxe do que te poidas imaxinar.Como decía,Puas é un ourizo, que a diferencia dos demáis, o noso amigo as súas puas son de cores diferentes e cando lle bota gomina, as súas puas volvense moi duras, ata certo punto que chegan a pinchar, asi nadie e ninguen se metería con él.Puas todolos días saía a pasear, certo día encontrouse cun cartel:
FONDO DE BOSQUE FARA a maior festa para darlle
a gran visita a filla do alcalde este domingo
no polideportivo NON FALTES!!!
Para Puas esta ocasión non se lle podía escapar a filla do alcalde era a máis guapa de todo o pobo.Xa era o dái, Puas estaba moi nervioso esperando a Karen tan fermosa entrar pola porta como cando era máis pequena.O entar, sentamosnos todos nas mesas, o estar xa no postre, Puas axustou ben a gravata e invitou a Karen a bailar.
-Queres baialr?
-Si claro,como estas Puas?
-Ben, moitas felicidades.
-Grazas coñecer os humanos noné doado, tes que arrisgarte,ademais a viaxe foi moi longa, tardei 5 anos.
Cando a festa acabou Puas lle pediu para ser noivos a Karen, ela aceptou. Tiveron 5 fillos e eses fillos outros, e asi esta familia foise tarnsmitindo de xeneracion en xeneracion.
FONDO DE BOSQUE FARA a maior festa para darlle
a gran visita a filla do alcalde este domingo
no polideportivo NON FALTES!!!
Para Puas esta ocasión non se lle podía escapar a filla do alcalde era a máis guapa de todo o pobo.Xa era o dái, Puas estaba moi nervioso esperando a Karen tan fermosa entrar pola porta como cando era máis pequena.O entar, sentamosnos todos nas mesas, o estar xa no postre, Puas axustou ben a gravata e invitou a Karen a bailar.
-Queres baialr?
-Si claro,como estas Puas?
-Ben, moitas felicidades.
-Grazas coñecer os humanos noné doado, tes que arrisgarte,ademais a viaxe foi moi longa, tardei 5 anos.
Cando a festa acabou Puas lle pediu para ser noivos a Karen, ela aceptou. Tiveron 5 fillos e eses fillos outros, e asi esta familia foise tarnsmitindo de xeneracion en xeneracion.
FICHA DO LIBRO:O ESPANTALLO AMIGO.
AUTOR:Xosé Neira Vilas.
TÍTULO:O ESPANTALLO AMIGO.
ILUSTRACIONS:ALUMNOS DOS INSTITUTOS DE LUGO.
ANO:1973-1976.
COLECCIÓN:----------.
EDITORIAL:Celta.
PERSONAXES:Os merlos,o Espantallo,o tío Ramón, o can,...
ESPAZOS:O campo do tío Ramón.
TEMPO:
RESUMO:O espantallo do tío Ramón quere ser amigo dos paxaros pero, mentres que siga a súa amistade os merlos non poderan comer o cultivo do tío Ramón. O tio Ramón cando mira que o espantallo non espanta os merlos decide queimalo.
TÍTULO:O ESPANTALLO AMIGO.
ILUSTRACIONS:ALUMNOS DOS INSTITUTOS DE LUGO.
ANO:1973-1976.
COLECCIÓN:----------.
EDITORIAL:Celta.
PERSONAXES:Os merlos,o Espantallo,o tío Ramón, o can,...
ESPAZOS:O campo do tío Ramón.
TEMPO:
RESUMO:O espantallo do tío Ramón quere ser amigo dos paxaros pero, mentres que siga a súa amistade os merlos non poderan comer o cultivo do tío Ramón. O tio Ramón cando mira que o espantallo non espanta os merlos decide queimalo.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)