A XUSTIXA POLA MAN.

Aqués que tén fama de honrados na vila,
Roubáronme tanta brancura que eu tiña;
Botáronme estrume nas galas dun día,
A roupa decote puxéronma en tiras.
Nin pedra deixaron, en donde eu vivira;
Sin lar,sin abrigo,morei nas curtiñas;
Ó raso cas lebres dormín nas campías;
Meus fillos...¡meus anxos...!,que tanto eu quería,
¡Morreron, morreron, ca fame que tiñan!
Quedei deshonrada, mucáronme a vida,
Fixéronme un leito de toxos e silvas;
I en tanto, os raposos de sangre maldita
Tranquilos nun leito de rosas dormían.


-Salvádeme¡ou,xueces!,berrei...,¡tolería!
De min se mofaron, vendeume a xustiza.
-Bon Dios, axudaime,berrei,berrei inda...
Tan alto que estaba, bon Dios non me oíra.
Entonces cal loba doente ou ferida,
Dun salto con rabia pillei a fouciña,

Rondei pasesiño...¡Ne-as herbas sentía!
I a lúa escondíase, y a fera dormía
Cos seus compañeiros en cama mullida.

Mireinos con calma, i as mans estendidas,
Dun golpe, ¡dun soio!, deixeinos sen vida.
I ó lado, contenta, senteime das vítimas,
Tranquila, esperando pola alba do día.

I entonces... entonces, cumpreuse a xusticia:
Eu, neles; i as leises, na man que os ferira.